Научниците честопати велат дека знаеме повеќе за површината на Марс отколку за Антарктикот, но тоа се менува. Користејќи сателитски податоци базирани на физиката на самиот мраз, истражувачите конечно го открија скриеното лице на Антарктикот.
Меѓународен тим научници конкретно го идентификуваше „скриениот субглацијален карпест пејзаж“ на овој леден свет. Овие скриени геолошки структури вклучуваат планини, долини, рамнини, басени и езера.
„Како да имате камера со зрнест пикселен филм, а сега имате правилно зумирана дигитална слика за тоа што навистина се случува“, изјави за BBC News д-р Хелен Окенден, главна авторка на студијата од Универзитетот „Гренобл-Алпи“.
Соочени со затоплувањето на светот, познавањето на Антарктикот од секој агол и на секоја длабочина е клучно. Досега, мапирањето на земјата под антарктичкиот мраз беше како скицирање план низ клучалка, оставајќи го субглацијалниот пејзаж во голема мера непознат, ограничен од бавното темпо на поларните експедиции.
Претходно, поларното мапирање користеше авиони опремени со специјализирани сензори за испитување на дебелината на мразот, карпестата подлога и субглацијалните езера, и иако стратегијата на авионот обезбедуваше богатство од податоци, не беше секогаш толку ефикасна.
Во ова ново дело, научниците користеле Анализа на пертурбации на ледениот тек (Ice Flow Perturbation Analysis – IFPA), која ги стави во фокус невидливите планински венци и древните речни корита што го обликуваат континентот од дното нагоре.
Користејќи сателитски снимки и физика на IFPA, истражувачите конструирале еден вид „рендгенска слика“ од внатрешноста на Антарктикот.
Овој пристап открива како мразот се витка додека тече преку пречки, откривајќи скриен свет на алпски долини, неплодни рамнини и древни речни корита скриени милиони години.
Едно од највпечатливите откритија на студијата е огромен скриен ров врежан во подглацијалниот басен Мод.
Се вели дека овој потопен канал се протега речиси 400 километри низ карпестата подлога на континентот. Други „мезоскални“ карактеристики се со големина од 2 до 30 километри. Структурите дејствуваат како примарни запчаници и сопирачки на ледената покривка.
Бидејќи овие структури се постари од модерната ледена покривка, тие обезбедуваат витален геолошки план за попрецизно предвидување како континентот ќе се стопи и ќе придонесе за глобалното зголемување на нивото на морето.
Откритието покажува како масивната ледена покривка, дебела 3 километри, сè уште го носи отпечатокот на земјата под неа.
Авторот Роберт Бингам забележува дека дури и кањон длабок 100 метри предизвикува мала вдлабнатина на површината на мразот, промена што е речиси невидлива со голо око, но сепак воочлива од сателитите.
Со анализа на овие суптилни текстури, истражувачите сега можат да видат како ледената покривка го обликувала пејзажот во текот на милиони години.
Сепак, експертите предупредуваат дека оваа мапа е модел, а не директна фотографија. Нејзината точност сè уште зависи од нашето разбирање на сложените „невидливи“ варијабли, како што се тоа колку е лизгава површината и како мразот се деформира под сопствената тежина.
„Иако Окенден и неговите колеги обезбедуваат детална мапа на пејзажот на антарктичката карпеста подлога на мезоскала, таа не го претставува последниот збор за антарктичката географија“, вели Данкан Јанг.
Разбирањето на врвовите и вдлабнатините на подглацијалниот пејзаж е од витално значење.
Покрај тоа, новата мапа обезбедува постабилна основа за климатските модели, дозволувајќи им на научниците да утврдат каде мразот е најранлив и да го намалат нагаѓањето во идните проекции за нивото на морето.
Истражувањето можете да го погледнете тука.
