Публиката со бурен аплауз ја поздрави филмската екипа на „Стела“ на премиерата на првиот македонски семеен детски филм во рамките на Фестивалот на европски филм Синедејс 2020.
„Стела“ конечно, по неколкумесечни одлагања поради пандемијата, ја виде светлината на кино-проекторот, а ние конечно ја видовме Стела – светлината на животот.
Филмот е во продукција на ДРИМ ФЕКТОРИ, а главните улоги ги толкуваат: младата шарпланинка Стела, 13-годишниот Петар Маниќ, Дејан Лилиќ, Тони Михајловски, Симеон Дамески и Христина Поповиќ. Сценариото е на Ева Камчевска, кинематографијата е на Ѓорѓи Клинчаров, костимограф на филмот е Милена Миленковиќ, снимател на звукот е Срѓан Бајски и монтажата на Данчо Стефков.
Моите очекувања од филмот беа големи и растеа додека чекав да се пополни просторот во Градски Парк до последно столче на свеченото отворање на годинашниот Синедејс, под отворено небо. Уште од разговорот со режисерот Стојан Вујичиќ ме копкаа неколку теми, но најголема јанѕа ми беше – дали навистина ќе биде детски филм, разбирлив филм за деца?
Децата се раѓаат со одредени вродени, биолошки предиспозиции како производ на долга еволутивна историја. Ова може да ја даде „гарантираната“ биолошка рамка за тоа што може да го фасцинира детето и истовремено и да ја ограничи можноста за тоа да се случи. Филмот за деца најчесто се базира на некој аспект на некаква општествена конструкција, но емоцијата што ја канализира и/или предизвикува е она што го дефинира „успехот“ на филмот.
Првичните импресии од „Стела“ ми беа дека екипата одговори на предизвикот да го направи првиот македонски семеен детски филм на јазик што е разбирлив за децата и допира до возрасните. Исто така дека ја оправда еуфоријата околу долгоочекуваниот филм во чија срж е важноста на детето во семејството и светот воопшто.
Во очекување на поинтимна проекција во киносала, дојдов до заклучок дека „Стела“ не само што успеа да одговори на погоре спомнатиот предизвик, туку успеа и под отвореното скопско небо да нѐ завитка во една утробна тишина и спокој. Да ни дозволи младиот Петар Маниќ, кому ова му е прва улога во долгометражен филм, да ни го одглуми ликот со очи, истовремено со детска искреност и со безвременска мудрост кои имаат една иста намера и намена – да се сакаш себе си, да си го најдеш својот спокој и своето место во светот.
Неговата изгубеност не е негова, ами наследена како ген од родителите, кои несвесни за нивното беспаќе оставаат нивното дете да лебди во меѓупросторот, со многу повеќе прашања отколку одговори.
Појавата на Стела во неговиот живот, нејзиното блеснување како ѕвезда водилка во мракот во кој се наоѓа малиот и кршлив Никола, е светлината што на секој од нас ни затребала барем еднаш, таа универзална енергија на безусловната љубов и беспоговорната доверба.
„Стела“ е филм за деца, за детето во секој од нас, за непрекинатото растење што секој од нас мора да го култивира ако сакаме нашето постоење на овој свет да вроди со некаков плод, да биде од некаква корист, да биде нечија потпора и стреа.
Топло препорачувам да го погледнете филмот „Стела“ што од утре, 1 октомври, е на репертоарот на Синеплекс.
