Повеќето луѓе кои губат тежина имаат тешкотии да ја одржат на долг рок, а враќањето на тежината е вообичаено откако ќе се намалат напорите за диета и ќе се продолжат рутините.
Научниците сè уште се обидуваат да откријат што ја разликува малата група која успева да ја задржи тежината од оние кои ја враќаат, а има сè повеќе докази дека секојдневното вежбање може да биде дел од решението.
Прелиминарен систематски преглед на 14 студии, објавен во International Journal of Environmental Research and Public Health, сугерира дека одењето од околу 8.500 чекори дневно е поврзано со успешно одржување на тежината по диетата.
Анализата испитуваше како дневниот број на чекори се менувал за време на фазите на губење и одржување на тежината на програмите за дебелина базирани на начин на живот.
Во сите студии вклучени во прегледот, учесниците во просек правеле околу 7.200 чекори дневно на почетокот. За време на фазата на губење тежина, дневните чекори се зголемиле на околу 8.400 до 8.500, со просечно губење на тежината од околу 4 проценти. Сепак, основните нивоа на активност не беа сигурен показател за тоа колку тежина изгубиле учесниците.
Клучниот наод дојде подоцна. За време на фазата на одржување, учесниците кои успешно ја одржуваа својата тежина продолжија да пешачат околу 8.500 чекори дневно или повеќе, додека помалку чекори беа поврзани со враќање на тежината. Важно е да се напомене дека наодите од студијата се прелиминарни и набљудувачки и не утврдуваат причина и последица.
Разликата помеѓу губењето тежина и одржувањето на истата го одразува она што клиницистите често го гледаат, вели Јен-Ји Џуо, хирург и лекар специјализиран за дебелина.
„Одржувањето на тежината бара надминување на природната тенденција на телото да ја зачува рамнотежата, во овој случај телесната маса, додека самото губење на тежината е често поедноставна, краткорочна интервенција“, изјави Џуо за Newsweek.
Тој го спореди одржувањето на тежината со балансирање на една нога. „Повеќето луѓе можат накратко да ја кренат едната нога и да се балансираат секунда или две, но многу е потешко да се одржи таа положба долго време. Слично е и со одржувањето на тежината: тоа вклучува постојана физиолошка адаптација и регулација“, објасни тој.
Според Џуо, телото активно се спротивставува на долгорочното губење на тежината преку хормонални и метаболички промени. Нивоата на хормонот на глад се зголемуваат, метаболизмот може да се забави, а потрошувачката на енергија се намалува - сето тоа го враќа телото назад кон претходната тежина.
Наодите од прегледот сугерираат дека физичката активност може да помогне во неутрализирање на некои од овие ефекти.
„Редовното вежбање може да помогне во зачувувањето на мускулната маса и одржувањето на базалната метаболичка стапка, што може да придонесе за долгорочна стабилност на тежината“, рече Џуо.
Сепак, тој предупреди дека повеќе чекори можеби не се единствениот двигател на успехот. Останува нејасно дали повеќе пешачење директно води кон подобро одржување на тежината или едноставно одразува пошироко придржување кон здрави навики, вклучувајќи исхрана, спиење и следење на напредокот.
„Едно од главните ограничувања на истражувањето за дебелината е тоа што до неодамна, клиницистите во голема мера се потпираа на индексот на телесна маса, а не на рутинското следење на составот на телото. Како резултат на тоа, сè уште не го разбираме целосно вистинскиот придонес на зачувувањето на мускулите, метаболичката адаптација и придржувањето кон здравите навики за долгорочно одржување на тежината“, заклучи тој.
