Доброто извинување не значи само признавање дека другата личност била повредена, туку и покажување дека ќе направиме сѐ што можеме за да спречиме истото да се случи повторно.
Извинувањето на прв поглед изгледа едноставно, но секој што се обидел да поправи раскината љубовна врска знае дека зборовите, тонот и ставот можат да значат сè. Не е исто како да се каже „Жал ми е“ или „Извини“ само за да се заврши разговорот и искрено да се признае дека сме повредиле некого. Ова е особено важно во партнерските односи, каде што другата личност се чувствува многу добро без разлика дали сме искрени или само се обидуваме да избегнеме одговорност, пишуваат експерти за Best Life.
Експертите за бонтон предупредуваат дека постои една фраза што треба да се отстрани од речникот кога се извинуваме на личноста што ја сакаме: „Жал ми е што се навреди“. Иако на прв поглед звучи како извинување, всушност ја префрла одговорноста на друга личност. Наместо да признаеме дека сме повредиле некого, се покажува дека проблемот е што партнерот се навредил.
Џоди Смит, експерт за бонтон, објаснува дека таквата формулација звучи како обвинение против лицето кое е повредено. Уште полошо е кога некој ќе направи нешто погрешно, а потоа одбива да признае дека тоа вознемирило или повредило друго лице. Во таквото извинување нема вистинско прифаќање на одговорност.
Подеднакво е важно да се избегнуваат изговори кои имаат оправдување во нив. Експертот за бонтон Мика Мејер советува да се отстрани зборот „но“ од извинувањето, бидејќи тој честопати поништува сè што дошло пред него. Реченица како „Жал ми е што го кажав тоа, но ме натера да реагирам така“ не е вистинско извинување, туку обид да се префрли вината. Подобро е да се каже: „Жал ми е што го кажав тоа. Не требаше да реагирам така“. Таквата порака јасно покажува дека лицето го разбира своето дејствие и не се обидува да го оправда со своето однесување. Во врските, оваа јасност е често првиот чекор кон решавање на конфликтите.
Вистинското извинување бара одговорност. Кога ја префрламе вината на нашиот партнер, покажуваме дека навистина не сме разбрале целосно што сме направиле. Ако ни е грижа за врските, треба да ја проголтаме гордоста и да признаеме кога сме грешеле. Искреноста не може да се лажира. Партнерот обично многу добро знае дали зборуваме од срце или само се обидуваме да се „извиниме“.
Доброто извинување не е само признавање дека другата личност е повредена. На пример, ако некој го заборави роденденот на својот партнер и каже: „Жал ми е, но бев премногу зафатен/а“, тоа не звучи како искрено прифаќање на одговорноста. Многу е подобро да се признае грешката, да се предложи конкретен начин за поправање, да се вети дека тоа нема да се случи повторно и да се направи нешто практично, како што е пишување потсетник во календарот.
На крајот, извинувањето не е само во зборовите, туку и во однесувањето по нив. Малите, внимателни гестови честопати значат повеќе од големите реченици. Кога партнерот ќе види дека сме слушнале, разбрале и сме подготвени да промениме нешто, тогаш „Жал ми е“ навистина може да има тежина.
