За разлика од јагодите, чија светло црвена боја, цврста површина и арома јасно укажуваат на зрелост, лубениците се многу потешки за проценка. Дебелата кора нуди многу малку индикации за тоа какво е овошјето внатре.
Изборот на зрела и слатка лубеница често се сведува на претпоставки и популарни верувања. Експерт од Melon 1 ги објаснува најчестите митови и на што навистина треба да обрнете внимание.
„Слушнав безброј начини да ја изберете најслатката лубеница. Некои од најголемите митови веројатно се вкорениле затоа што некој купил исклучително слатка лубеница, а потоа им кажал на сите како изгледа“, вели Треј Милер, главен оперативен директор на Melon 1, компанија која снабдува лубеници од одгледувачи од САД и Централна Америка до продавниците преку целата година.
Како што истакнува тој, лубениците што изгледаат слично можат да имаат сосема различни вкусови.
„Сладоста и зрелоста се во голема мера резултат на доброто, топло, суво време за време на сезоната на растење“, вели Милер.
Според Милер, еден од најголемите митови е за обликот и големината на лубениците. Разновидноста на лубениците варира по облик и големина, па тркалезните, овалните, малите и големите можат да бидат подеднакво слатки или подеднакво блуткави.
Причината е што условите за одгледување имаат многу поголемо влијание врз сладоста отколку големината на самиот плод.
„Лубениците се како сунѓери. Ако има премногу дожд во текот на сезоната на растење, растенијата ја апсорбираат вишокот вода, што ја намалува концентрацијата на шеќер“, објаснува Милер.
Тој додава дека лубеницата треба да има униформна форма, без никакви необични испакнатини, вдлабнатини или дамки.
Грубите, мрежести лузни на кората се предизвикани од нечистотија донесена од ветерот и лози што се тријат од младиот плод. Други временски услови и инсекти исто така можат да остават надворешни траги.
Иако мрежестите лузни може да бидат индикатор за зрелост, тие не го гарантираат квалитетот на плодот. Според Милер, посигурни индикатори се дамките и пругите на лушпата.
„Посветлиот дел од примерокот ќе стане помалку светло зелен и повеќе белузлав како што се приближува кон зрелоста“, вели тој.
Дамката треба да биде кремасто жолта и да се наоѓа на долната страна од лубеницата.
Лубениците престануваат да зреат во моментот кога ќе се наберат, па затоа нивниот вкус останува речиси ист по бербата.
На собна температура, промената е минимална. По сечењето, парчињата треба да се чуваат во херметички затворен сад во фрижидер.
Сепак, лубениците омекнуваат со текот на времето и почнуваат да се расипуваат. Тие се особено чувствителни на етилен, па затоа ќе венеат побрзо ако се чуваат до банани или јаболка.
„Колку е послатка или позрела лубеницата, толку побрзо може да презрее. Ова ќе доведе до кашеста, речиси зрнеста текстура“, предупредува Милер.
Затоа тој советува да се јаде лубеницата што е можно поскоро по купувањето.
