Улогата на најстарото дете не е лесна бидејќи, покрај бројните предности, првото дете во семејството се соочува и со бројни притисоци.
Во многу ситуации, најстарите деца се сметаат за старатели на помладите деца. Иако ова ги прави најстарите деца поодговорни и поспособни да се справат со тешки ситуации, може да има негативни ефекти, како што е зголемена анксиозност кога нивните браќа и сестри не ги исполнуваат очекувањата на своите родители.
Иако оваа зголемена одговорност може да им помогне на децата да станат поефикасни, таа може да придонесе и за проблеми како што се компулсивна или прекумерна работа. Од најстарите деца во семејството често се очекува да играат улога на судија, советник или медијатор кога помладите браќа и сестри се расправаат. Ова ги учи како да се справуваат со конфликтни ситуации, но честопати ги остава со чувство дека никој не е таму да ги слуша или дека нивните чувства воопшто не се вреднуваат.
Децата често развиваат чувство дека „не се доволно добри“ ако не се во можност да ги исполнат очекувањата на своите родители, а кај најстарите, ова чувство може да преземе уште поголема контрола бидејќи очекувањата се често највисоки за првороденото. Високите очекувања и перфекционизмот честопати ги оставаат децата со чувство дека ништо што прават не е доволно добро, што може да влијае на нивната самодоверба.
Додека не се родат нивните браќа и сестри, децата уживаат во неподеленото внимание на своите родители. После тоа, доаѓа до промена поради која тие не само што повеќе немаат целосно внимание од своите родители, туку мораат да ги делат сите свои работи, што честопати не им е лесно да го прифатат.
Иако е факт дека помладите деца учат многу од своите постари браќа и сестри, другата страна на ова е што најстарите деца се чувствителни на работи што често се забораваат во вревата на секојдневниот живот.
