Што мислите за вашата работа? Дали вашите секојдневни работни задачи ви предизвикуваат прегорување и исцрпеност? Дали толку многу го намалувате работниот напор што сте во тивка резигнација или размислувате навистина да дадете отказ?
Фреквенцијата на потврдни одговори на овие прашања одразува значајни промени во ставовите на многумина за начинот на кој заработуваат за живот. Некои веруваат дека ова е последица на постпандемиските размислувања за рамнотежата помеѓу работата и приватниот живот. Од друга страна, има и такви кои мислат дека потврдните одговори се всушност нормален дел од работата.
Во овој случај, фокусот е на работникот, а не на работата. Можеби фактот е дека нашиот став кон работата фундаментално се влоши и дека работата како таква треба да се доведе во прашање. Нашето работно искуство и неговото влијание врз нашите животи е повеќе од она што се случува на самата работа.
Всушност, станува збор за она што е познато како психосоцијална работна средина, особено популарно во Скандинавија, што се однесува на сè што влијае на психолошката и емоционалната благосостојба на работниците. Истражувањата покажаа дека три фактори се важни за работното искуство - автономија во работата, поставување граници и „прекаритет“.
Автономијата е контрола и влијание врз сопствената работа и е клучна за задоволство од работата. Ниското ниво на автономија може да создаде впечаток дека имаме премногу работни одговорности и дека сме немоќни. Но, високото ниво на автономија може да биде и штетно бидејќи може да доведе до премногу индивидуална одговорност и премногу работни часови.
Идеално, треба да имате доволно автономија за да се чувствувате флексибилни и самоопределени, но не толку многу за да бидете секогаш достапни и секогаш да гледате на часовникот.
Поставувањето граници е способност за управување со физички и ментални граници во работата и личниот живот. Постигнувањето рамнотежа помеѓу работата и приватниот живот стана уште поважно во ерата на хибридна работа - комбинација од класична канцелариска работа и работа од далечина. Тие граници можат да станат нејасни и невидливи на работни места со висок степен на автономија и одговорност.
Сето ова може да предизвика чувство на вознемиреност и исцрпеност. Целта е да се постават јасни граници што ќе донесат предвидливост и јасност во работното време и работните задачи. На овој начин, се создава флексибилност што овластува, а не експлоатира.
„Прекаритет“ е недостаток на стабилност и сигурност во животот. Ова првенствено се однесува на недостатокот на стабилност поврзан со несигурноста на работното место. Тоа е нешто што може да доминира во секојдневното работно време и на крајот да предизвика стрес и вознемиреност. Дополнително, ова може да влијае на личните финансии и кариерните планови.
Посигурноста на приходите и договорите може да помогне во овој поглед, иако оние со несигурни работни места честопати не можат да ги убедат своите работодавци да ги направат потребните промени. Сепак, справувањето со влошувањето на односите меѓу работниците и работната сила значи соочување со клучните услови за работа.
Со разгледување на психосоцијалните фактори на работата, може да се идентификува јазот помеѓу очекувањата и реалноста. Ова значи дека работниците и работодавачите треба да постават две клучни прашања - како се чувствувате на работа и што ги предизвикува тие чувства.
Истражувањата покажуваат дека вработените имаат поголема веројатност да напредуваат кога имаат автономија што им дава контрола, флексибилност што овозможува добра рамнотежа помеѓу работата и приватниот живот и сигурност на работа, пишува Fast Company.
