Феноменот на родителска грижа за кучињата зема замав, а одговорот на научниците на прашањето дали ова ни кажува нешто може да ве изненади.
Изолацијата, зголемената осаменост и тешкотиите во воспоставувањето меѓучовечки односи водат кон тоа сè поголем број луѓе да ги перцепираат кучињата како деца, според научниците од Универзитетот Лоранд Еотвос во Будимпешта. Феноменот на dog parenting, односно родителска грижа за кучињата, станува сè пораспространет во развиените земји. Според истражувачите, кучињата не се замена за децата, но современите предизвици се она што ги води луѓето кон овој избор сè почесто.
Во труд објавен во списанието European Psychologist, научниците се обидоа да одговорат на прашањето дали луѓето избираат кучиња пред деца, како и да ја испитаат промената во улогата на домашните миленици во општеството. Според Лаура Жилет, докторантка од Одделот за етологија на Универзитетот ELTE, родителската грижа за кучиња е последица на сложени општествени процеси.
„Истражувањата покажуваат дека кучето може да биде алтернативна форма на семејство, овозможувајќи изразување на родителските чувства според нивни услови, без да се компромитираат личните вредности“, вели таа, нагласувајќи дека ова не е главната причина за намалувањето на стапката на наталитет.
Научниците идентификувале неколку карактеристики на кучињата што ги прават особено погодни за предизвикување на заштитни инстинкти кај луѓето. Имаат физички карактеристики како што се мали муцки и големи очи што потсетуваат на бебиња, но исто така и специфично однесување и начин на комуникација. Сето ова предизвикува длабоко вкоренет механизам на грижа за младенче.
„Префрлањето на инстинктот за грижа кон кучињата може да биде свесен или несвесен одраз на кооперативниот начин на живот на човекот. Развивме способност да се грижиме за младенчињата во заедницата, без оглед на генетската врска“, објаснува Жилет.
Иако грижењето за кучиња е сè попопуларно, истражувањата покажуваат дека сопствениците на кучиња се многу разновидна група. Мотивите за поседување куче и видот на врската што се воспоставува варираат. Спротивно на стереотипите, повеќето сопственици ги препознаваат специфичните потреби на своето куче и не се однесуваат кон него како кон дете. Меѓу исклучоците се оние кои веќе имаат деца и го прифаќаат кучето како полноправен член на семејството, но и оние кои го доживуваат кучето како подготовка за идно родителство.
Ставот кон кучињата е под влијание и на културните фактори, како што е религијата.
„Традиционалните религии му даваат поголема вредност на човечкиот живот, додека други го сметаат целото создание за еднакво. Ова може да влијае на начинот на кој се третираат кучињата и улогите што ги играат во општеството“, додава Жилет.
Растечката популарност на родителската грижа за кучиња, особено по пандемијата на коронавирус, многу зборува за состојбата на современите општествени односи и недостатокот на соодветна поддршка за поединците.
Сепак, овој феномен носи и сериозни етички прашања. Научниците предупредуваат дека антропоморфизирањето на кучињата, т.е. припишувањето човечки карактеристики и однесување на нив, може да им наштети на нивната благосостојба. Носењето кучиња во колички, прекумерното хранење или облекување може да предизвика здравствени проблеми.
„Изборот на кучиња што личат на бебиња може да биде симпатичен, но и фатален за одредени раси. На пример, кучињата со сплескана муцка се склони кон респираторни проблеми, а популарноста на одредени раси често води до неетички практики на размножување“, предупредува Жилет.
