Ме викаа Бабата: Момчето одгледано од неговите баба и дедо кое ја сопре Шпанија

Неколку слики од историскиот натпревар помеѓу Зелен 'Рт и Шпанија ќе останат врежани во нашите сеќавања: дебито на „Ајкулите“ на Мундијалите, нивниот прв бод и безвременските одбрани на голманот по име Возиња. На полни 40 години, единицата на Зелен 'Рт за само неколку часа, се претвори од целосно непознат во феномен на социјалните медиуми стекнувајќи милиони нови следбеници благодарение на неговиот настап во Атланта.

Секој сега го знае Возиња, но малкумина знаат кој всушност е. Неговото име е Жозимар Жузе Евора Диаш, а прекарот што го направи познат потекнува од неговото детство во Минделу. Со мајка му секогаш на работа, а татко му вклучен во воена служба, малиот Жозимар пораснал со своите баба и дедо. Оттука и прекарот Возиња (Vozinha), што значи „баба“ на португалски. Прекар роден како шега од неговите маалски пријатели, кои го задевале кога ќе се врател дома по маалските авантури.

Како момче, сонот за играње фудбал изгледал далечен. Го сметале за премногу низок за да биде голман, и додека многу талентирани играчи го напуштиле архипелагот за да ја бараат својата среќа во Португалија, тој останал дома. Потоа дошол растот, упорноста и неговата прва можност во странство, во Ангола. Таму сакал да игра со името Жозимар на дресот, но присуството на друг голман со истото име го убедило конечно да го избере прекарот што сега е познат низ целиот свет.

Сега, Саудиска Арабија и Уругвај се на повидок, клучни натпревари за кампањата на Зелен 'Рт на Светското првенство. Но, што и да се случи, Возиња веќе го доби својот најважен натпревар: трансформирајќи ја приказната за дете одгледано од неговите баба и дедо во една од најубавите бајки на ова Светско првенство.

За потсетување, Зелен 'Рт направи сензација играјќи 0:0 против фаворизираната Шпанија во рамки на првото коло од групата Х. Возиња имаше неколку одлични одбрани, а вкупно запиша 7 интервенции. Апсолутно заслужено беше избран за играч на натпреварот.

Возиња влезе и во мундијалската историја како највозрасен голман што ја зачувал мрежата незатресена на неговото деби.

По последниот свиреж Возиња не можеше да се воздржи и заплака. Подоцна објасни зошто не можел да ги сокрие солзите.

„Плачев затоа што пораснав со баба ми и дедо ми. За жал, тие не се тука, починаа пред неколку години. Тие беа сè за мене. Исто така и поради мајка ми. Не успеа да дојде поради виза и финансиските трошоци. Би сакал да биде тука.“