Карлингот е еден од најпопуларните зимски спортови кој привлекува големо внимание на годинешните Зимски олимписки игри, но не изгледал секогаш како што изгледа сега.
Карлингот, честопати нарекуван „шах на мраз“, е уникатен зимски олимписки спорт кој комбинира врвна прецизност, длабока тактичка стратегија и тимска работа.
Целта на играта е да се туркаат тешки гранитни камења по ледената патека кон центарот на целта, додека соиграчите ја контролираат неговата брзина и насока на движење со интензивно движење на мразот пред каменот.
Тоа е игра на нерви и трпение каде што само еден погрешен потег или неколку милиметри простор честопати го одлучуваат победникот.
Оценувањето на бодовите во карлингот е специфично бидејќи во секоја рунда (наречена end) само еден тим може да освои поени.
На крајот од крајот, кога ќе бидат фрлени сите 16 камења (8 по тим), се гледа чиј камен е најблиску до самиот центар на целта (button). Тој тим го добива крајот. Победничкиот тим добива 1 поен за секој од своите камења што се поблиску до центарот од најдобриот (најблискиот) камен на противникот.
Теоретски, можно е да се освојат максимум 8 поени на еден end (што е исклучително ретко, познато како snowman), додека тимот што губи секогаш добива 0 поени на тој крај.
Карлингот за прв пат беше вклучен во програмата на Зимските олимписки игри во 1924 година, а потоа беше виден на Игрите во 1932 година, по што имаше долга пауза.
Беше вклучен во Олимписката програма во 1988 година, а во периодот пред да стане олимписки спорт изгледаше значително поинаку.
Во приложеното видео можете да видите како се играше карлингот пред 50 години, а првото нешто што ќе го забележите е разликата во реквизитите што ги користеа играчите за брзо триење на мразот за да го намалат триењето и да го продолжат патот на каменот.
Модерните реквизити се всушност четки со синтетички влошки, додека пред 50 години се користеа вистински пченкарни метли како оние што се користат за чистење дворови.
