Пред парламентарните избори во Унгарија, конфликтот на рутата Киев-Будимпешта продолжува. Во суштина, ова е продолжение на ескалацијата што започна кон крајот на јануари оваа година, кога беше прекинато снабдувањето на Унгарија преку нафтоводот „Дружба“ што минува низ украинска територија.
Според украинските власти, нафтоводот бил оштетен во руските напади и оттогаш е надвор од употреба. Претседателот на одборот на украинската компанија „Нафтогаз“, Сергеј Коретски, ја информираше јавноста за значителната штета на нафтоводот во регионот Лавов.
Унгарскиот и словачкиот премиер тврдеа дека нафтоводот не е сериозно оштетен и дека суспензијата за нафта се користи за политички цели. Фактот дека украинското раководство не даде јасен временски рок за повторно пуштање во употреба на нафтоводот, исто така, сугерира дека можеби се во право. Како одговор на обидот за одложување на решавањето на проблемот, Будимпешта го блокираше заемот од ЕУ од 90 милијарди евра, кој беше договорен на почетокот на годината.
Кратко потоа, дипломатскиот конфликт меѓу Киев и Будимпешта ескалираше во личен конфликт меѓу премиерот Орбан и претседателот Зеленски. Дури и пред целата ситуација да ескалира, претседателот Зеленски издаде соопштение во кое јавно ја критикуваше политиката на унгарскиот премиер.
Од друга страна, Унгарија и Словачка се европските земји кои најгласно јавно покажуваат скептицизам во врска со продолжувањето на помошта за Украина и намерата да ја примат Украина во ЕУ. Премиерот Орбан постојано јавно изразуваше незадоволство од европската политика кон Украина, велејќи дека тоа ќе ја вовлече Европа во војна со Русија.
Ситуацијата драматично се влоши во последните месеци до тој степен што унгарскиот премиер нареди распоредување на армијата и полицијата околу клучните енергетски објекти, со цел да се спречи можна украинска саботажа. Исто така, претседателот Зеленски практично му се закани на унгарскиот премиер со воена сила во една изјава, што дополнително ја вознемири европската јавност. Европската комисија, исто така, се огласи, прогласувајќи ја таквата реторика на украинскиот претседател за „неприфатлива“.
Токму овој конфликт премиерот Орбан го користи како главен адут на кампањата. Низ цела Унгарија беа залепени постери со ликот на украинскиот претседател во негативен контекст. Исто така, беа залепени постери на кои се заедно украинскиот претседател, лидерот на опозицијата Петер Маѓар и претседателката на Европската комисија Урсула фон дер Лајен.
Унгарскиот премиер го прикажува конфликтот со претседателот Зеленски не како личен конфликт, туку како напад врз Унгарија и унгарските интереси. Во оваа смисла, конфликтот беше инструментализиран до крајност за изборите. Антиукраинската реторика е главна тема, Украина е обвинета за мешање во избори и слично. А од друга страна, Киев отворено ја поддржува промената на владата.
Претседателот Зеленски не пропушта можност да го критикува унгарскиот премиер, заедно со споменатите закани. Ваквата политика кон сегашната влада во Унгарија е оправдана со фактот дека таквата влада е „поблиску“ до Москва отколку до Брисел и ЕУ. Се верува дека главната опозициска партија Тиса, со својата победа на изборите, би ја вратила Унгарија „во седлото“, односно на европскиот пат. Не е тајна дека другите европски лидери сакаат Орбан да падне од власт.
Тешко е да се предвиди како ќе се однесува унгарското општество со оглед на околностите. Факт е дека претседателот Зеленски „се налути“ со отворена закана кон унгарскиот премиер, дека дури и Петер Маѓар застана во одбрана на унгарскиот премиер, а покрај тоа, снабдувањето со енергија на Унгарија е навистина прашање кое треба да биде над политичките превирања во земјата.
Во оваа смисла, оваа политика на Украина кон премиерот Орбан би можела да предизвика токму спротивен ефект. Надворешнополитичката ситуација би можела да функционира во рацете на Фидес, т.е. енергетските прашања и можните надворешни „закани“ би можеле да ги надминат сите внатрешни проблеми.
Што се однесува до глобалната политика, унгарскиот премиер останува единствената фигура во Европа што ги обединува претседателот Путин и претседателот Трамп. Сите европски „шампиони“ на суверенитетот, по најновата ескалација на конфликтот на Блискиот Исток и нападот на САД врз Иран, се дистанцираа од политиката на Вашингтон. Претседателот Трамп повеќе не е поддржан од италијанската премиерка Џорџа Мелони, француската опозиционерка Марин Ле Пен или германската АфД; останува само премиерот Орбан. Ова донекаде ги покажува сите недостатоци на унгарската политика и ситуацијата во која се наоѓа сегашната унгарска влада.
Унгарскиот премиер остана како некој што отвора пукнатини во европското единство со надеж дека ова единство на крајот целосно ќе се распадне. Факт е дека Унгарија е незадоволна од енергетската политика на Европа, честопати обвинувајќи ја Украина, но и Хрватска во последно време, за проблеми со снабдувањето.
Исто така, факт е дека политиките на Орбан сè повеќе ја поттикнуваат нестабилноста во регионот, од обвинување на Украина и Хрватска за енергетска уцена, до иредентистичка реторика и ревизија на историјата.
Сепак, јасно е дека Унгарија не може сама воено да им се закани на своите соседи. Во евентуален конфликт со Украина, тие нема да се снајдат добро, бидејќи украинската армија во моментов е најголема и најсилна во Европа, со исклучок на Русија. Исто така, тие се опкружени со земји од НАТО, а освен Србија и евентуално Словачка под премиерот Фицо, никој нема многу слух за таков вид политика.
Дополнително, Унгарија е во многу неповолна стратешка позиција. Нема пристап до морето, енергетски е зависна од Украина и Хрватска, а цела Унгарија е рамнина без големи природни пречки, што го отежнува одбранувањето на земјата во случај на војна.
Со предуслов Фидес да остане на власт, опасноста од понатамошна дестабилизација на регионот би можела да се зголеми ако Украина се најде во такви проблеми што практично ќе го загрозат нејзиниот опстанок како држава. Што значи: влегување на руската армија во Киев, некаков вид државен удар, граѓанска војна или нешто друго. Паралелно, НАТО би морало да ослабне до тој степен што практично ќе се распадне.
Ова можеби дури и не е нереална опција, но европските земји речиси сигурно многу брзо би формирале уште еден воен сојуз без некои членки на НАТО, што повторно би ја ставило Унгарија во незгодна воена позиција.
Сепак, можно е дека, доколку Фидес победи на изборите, Унгарија ќе продолжи да работи на дестабилизација на регионот. Најголемиот ризик за регионите тогаш не е од воена природа, туку нови обиди за уништување на европското единство на среден или долг рок.
Во тој случај, би се отворил простор за нови „суверенисти“ и популисти кои ја гледаат политиката на суверенитет како приближување кон политиките на Москва и Вашингтон и дистанцирање од Брисел, што на крајот би довело до поголема криза во Европа. Тука, премиерот Орбан би можел да биде лидер на таква политика, со партнери во земјите во регионот.
