За да одговориме на ова прашање треба да се вратиме подалеку отколку што можеби очекувате. Одговорот има два дела: како звучи при зборување (изговор) и како изгледа во писмена форма (фонт).
Како буква број 23 од латиничната абецеда, буквата W има подолга историја отколку што многумина мислат. Потекнува од староанглискиот јазик, а кога луѓето се обидувале да го вклопат нејзиниот звук во античката римска азбука, имале потешкотии. Латиничната абецеда морала да најде начин да го претстави звукот W. GrammarPhobia објаснува дека во VII век го решиле ова прашање користејќи го симболот UU, кој во основа е две U заедно, создавајќи го дуплото-U што го користиме денес.
Во VIII век, симболот UU бил заменет со симболот wynn (ƿ) од рунското писмо, кој се користел во старо и средноанглискиот јазик. Одејќи во XI и XII век, писарите почнале да го користат симболот UU во поврзана форма, тоа на крајот еволуирало во обликот W што го знаеме денес. Сè уште постои одредена врска помеѓу звуците на U и W, како што се гледа во слични изговори. Lexico.com дава примери како flower/flour, guard/ward и suede/Swede за да го илустрира ова преклопување.
Причината зошто W изгледа како дупло-V наместо дупло-U е малку заплеткана и може да биде фонетски збунувачка. Историски гледано, би имало повеќе смисла W да има криви како дупло-U. Па, зошто изгледа остро и јасно како дупло-V?
Одговорот нѐ навраќа на пронајдокот на печатарската машина во XV век. Првично, буквата W била претставена со единечен блок во облик на дупло-U или дури и две V ако немало специфичен блок W. Како што напредувала технологијата за печатење, станало поефикасно да се користи блок со дупло-V. Затоа W што го користиме денес изгледа како дупло-V, иако го кажуваме како дупло-U.
W што го гледаме на печатена форма е дефинитивно составено од две V. Меѓутоа, во курзивното пишување или специфичните фонтови и стилови на ракопис, W често повеќе личи на фонетско дупло-U. Без разлика дали преферирате еден стил пред друг, јасно е дека W е уникатна буква со фасцинантна историја.
